Gezien alle CPO strubbelingen in pilot kern Spierdijk, die het college van de gemeente Koggenland maar niet kan oplossen, doet het deugd te lezen dat het wel degelijk mogelijk is! Dat andere gemeenten wel adequaat meewerken en er derhalve, op redelijk korte termijn, een wijk ontstaat met sociale samenhang, net als de kernen van weleer, een sociaal eiland in een groene omgeving.

Ter illustratie bieden wij u graag het positieve relaas over wat er in Harreveld mogelijk bleek.

Notabene: de Spierdijkers zijn al de gehele coalitieperiode bezig om hun plannen verwezenlijkt te krijgen en vonden de Harrevelders twee jaar al behoorlijk lang…….Time for Change……!

 

Acht jongeren bouwden hun eigen dorpswijkje

Bij gebrek aan startershuizen in hun geboortedorp, bouwden acht jongeren een eigen wijkje in Harreveld, een kerkdorp in de Achterhoek.

In de met kippengaas afgezette tuin van Anouk Beekhuis (29) staat een veldje boerenkool. ‘Dit is de allereerste oogst,’ zegt ze. Buiten dit plukje groen ziet het terrein rond de nieuwbouwhuizen er nog uit als een bouwplaats: woekerend onkruid, zand en opgestapelde tegels. Op sommige vensterbanken prijken al bloemenvazen, maar elders wordt nog geklust. Dit miniwijkje in Harreveld, een kerkdorp in de Achterhoek, is door de bewoners zelf bedacht en in vier jaar gebouwd. Op één na zijn ze hier allemaal geboren. En hoewel er nauwelijks starterswoningen zijn, kunnen ze dankzij hun initiatief hier blijven wonen.

Onderlinge hulp

Voor het achttal – dat varieert van 27 tot 33 jaar – is dat een fijn vooruitzicht. ‘Je hele sociale leven is hier,’ zegt buurman Dorus Wolters (33). ‘Het gevoel is goed.’ Harreveld is hecht, met een uitgebreid verenigingsleven. Op veertienhonderd bewoners bestaan meer dan twintig verenigingen, waar onder meer wordt geschoten, gevoetbald en geklaverjast. Aan de rand, waar het dorp overgaat in maïsvelden en boerderijen, staat een groot dorpshuis. Beekhuis waardeert de onderlinge hulp. Hier kun je spontaan een paar dagen weggaan, en is er altijd iemand om je hond uit te laten. ‘Dat kan in de stad niet.’ De huizen zijn gebouwd in Collectief Particulier Opdrachtgeverschap (CPO). Bij deze aanpak werkt een groep burgers samen als projectontwikkelaar, een regeling die populair is onder mensen met specifieke woonwensen, en in krimpgebieden, zoals de Achterhoek, die jeugd en leefbaarheid willen behouden.

Een wenk naar de boerenbond

In Harreveld bood een gesloten mengvoederfabriek, die midden in het dorp stond te verpauperen, een kans. Het achttal vormde De bond, een wenk naar de boerenbond die een fabriek bouwde. ‘Hier was de weegbrug,’ zegt Wolters, wijzend op wat straks zijn tuin wordt. ‘En daar stonden kantoren.’ Zelf is hij vandaag nog druk aan het klussen. Er moet worden geschilderd, een leverancier brengt lijsten. Hij doet zo veel mogelijk zelf om kosten te sparen. Maar waagt zich niet aan bijvoorbeeld tegels leggen. ‘De kans dat je het vernachelt, is te groot.’

Bouwen via CPO vraagt doorzettingsvermogen en een lange termijn blik. De bond was twee jaar bezig met papierwerk voordat er zichtbaar iets gebeurde. Gelukkig konden ze met een provinciale subsidie een ‘procesbegeleider’ inhuren. Zij wist wat moest gebeuren en in welke volgorde. Wolters ratelt het rijtje af: verandering van het bestemmingsplan, flora- en faunaonderzoek, bodemonderzoek, archeologisch onderzoek, enzovoort.

En dat waren nog maar de geplande zaken. In de bodem dook opeens een stroomkabel op die daar niet hoorde, waarvoor de netbeheerder moest komen. Een les leerden ze al snel: bouwvertraging wordt gemeten in weken, niet in uren of dagen.

Voor al die kopzorgen kregen ze vrijheid terug. Wolters schetste met zijn buurman vooraf zijn droomhuis. Gewoon op een bierviltje in Café de Boer, de dorpskroeg. Met extra grote keuken, en een muziekstudio in een aanbouw. ‘En nu is het voor 95 procent zoals op het bierviltje.’

Hele hechte groep

Toch is het gemakkelijk, nu het huis er staat, te vergeten hoe kwetsbaar het plan soms was. ‘We hebben heel wat ogen door de naald gehad,’ zegt Wolters. Zo passeerde de akte bij de notaris twee dagen voordat nieuwe financieringsregels voor hypotheken het project potentieel onbetaalbaar zouden maken. En dan was er altijd nog de verleiding van koophuizen die in de omgeving af en toe op de markt kwamen. Eén afhaker had het hele plan op losse schroeven kunnen zetten. Toch weet Beekhuis wel waarom het toch is gelukt. ‘Het was een goed plan en we zijn een hele hechte groep.’ De mensen kennen elkaar minimaal tien jaar, soms zelfs dertig jaar. Het proces heeft de groep nog hechter gemaakt. Dat betekent niet dat het wijkje een soort woongemeenschap wordt. Slechts een klein stuk groen wordt gemeenschappelijk onderhouden. Verder heeft ieder zijn eigen tuintje met erfgrens. Wel getuigen een picknicktafel, houtkachel en een stapel bierkratten – Grolsch natuurlijk – van voldoende gezelligheid.

Voor Wolters is er nog werk aan de winkel. Nog drie maanden schat hij, dan woont hij -na zo’n vier jaar- eindelijk in zijn huis.

Bron: Elseviers weekblad

 

 

 

 

Reacties